Waarom ik niet kan kiezen tussen liefde en liefde..

Kiezen blijft verliezen…

JIJ=MIJ…

Je raakt me, elke keer opnieuw.

In zijn prachtige eenvoud, raakt jouw hart mijn hart.

Mijn energie jouw energie.

Het is zoals kiezen tussen doodgaan en dood gaan.

Want jouw felle licht streelt mijn angsten, pijn, verdrongen gevoelens en schaduwkanten.

En omgekeerd.

Het wekt tegelijkertijd de liefde aanwezig tot leven.

Zowel mannelijk en vrouwelijk breng je mij terug naar mezelf. De kern van wie ik ben is verantwoordelijk om mezelf te helen. Toch wat niet belicht wordt blijft geschaduwd in verborgenheid. Je kan liefde niet voor de gek houden. Doorheen puurheid blijft het zachtjes stralen. Het stopt niet als je het verstopt, gaat negeren of vervloekt.

Liefde is niet het harnas die je ziet, die ik draag om te overleven tijdens het gevecht.

Houden van, is de mooiste versie van jezelf worden, samen.

©Bieke De Bosscher

Advertenties

Waar is de echtheid van een kameleon?

Misschien had je gelijk, was ik nooit helemaal aanwezig. Ondanks het gevoel dat wel te zijn. Omdat, waarom eigenlijk? Bang om mezelf in de ogen te kijken? Mijn kwetsbaarheid toe te geven? Bang om mij te zien, zoals ik ben/was.

Of was ik de kameleon die aanvoelde wat jullie nodig hadden en dat terug gaf? In de plaats van mezelf te zijn en dat te geven in al zijn facetten. Ik weet niet wanneer we elkaar nog eens in de ogen gaan kijken. Opnieuw de vriendschap opbouwen is wellicht geen mogelijkheid, daarvoor snijden de wonden die ik achterliet te diep. Moest ik het opnieuw kunnen overdoen, met de opgedane inzichten. Zou ik het zo anders aanpakken. Maar gedane zaken kennen geen omkeerbaarheid.

Je leerde me ontzettend veel, daar ben ik zo dankbaar voor. Je leerde me mijzelf beter kennen, door jouzelf te geven. Ik had het voorrecht jouw wereld te mogen leren kennen. Mijn wereld is een spectrum van mensen met hun gevoelens, kleur en noden. Waar ik soms in verdrink om aan verwachtingen te voldoen. Als een kameleon de omgeving aanvoelend, mezelf aanpassend. Aangeleerd overleven, weet de kameleon wie ze in haar kern is hoor ik denken.

Wellicht nog niet, ze is op reis om te ontdekken. Te leren welke kleuren het beste staan bij zichzelf om een gebalanceerd kleurenpalet te vinden. Waarbij ze niet opgeslorpt wordt door andere prachtige kleuren. Waar ze zichzelf geboeid inwerpt zonder te weten waar uit te komen. Het kleurpalet die de kameleon zich uiteindelijk eigen maakt, zal niet overeenstemmen met het overleven van de buitenwereld. Maar een leven van binnenuit zijn met al zijn variaties en groeimogelijkheden. Het doel blijft leven en iets dat niet veranderlijk kan zijn, sterft uiteindelijk beetje bij beetje af.

De kameleon heeft in al zijn soorten kleur 1 constante kleurschakering, namelijk de mogelijkheid tot liefde. En in die kern mist ze haar. De kameleon mist haar lach die ze kon toveren als ze de warme vurigheid van haar hart bloot gaf. De glitter van haar ogen als we vertrouwd onze geheimpjes deelden. Het bewegen van het lichaam als ze me begroette op haar stijlvolle hoge hakken. Haar denken en onzekerheden maakten menselijk.

Vriendschap kan diep gaan en verwarrend zijn, net zoals het gemis van de kameleon.

©Bieke De Bosscher

Brief aan de boemerang

Geachte Boemerang

Ik dacht dat het over was, maar de gebeurtenissen blijven turen naar momenten om onverwerkte wonden terug te “boemerangen”. Mijn herinneringen trigger je, zodat ze op zoek gaan naar bevestiging om te mogen bestaan. Ik moet bekennen, mezelf wijsgemaakt dat het gebeuren al verwerkt was. Althans in het hoofd, maar niet in het hart.

Als een blinde vlek alles meedragen. Tot jij de wond bruusk verhelderend op de terugweg aanraakt en naar het bewustzijn brengt. Zodat ze in liefelijke ruimte kan losgelaten worden en plaats maakt voor nieuwe kansen. Wijsheid opgedaan in jaren van “boemerangende” emoties, pijn, onmacht, falen, succes, hoop en zelfinzicht.

Kom maar cirkelend hout, omarmt met open armen. Angst voor jou botsend aanraken overwonnen. Zoef maar langs het hart. Wat wil je vertellen? Wat heb je nodig? Wat raak jij, boemerang op de tocht naar het genezen van de verwonding?

Want kritisch nagedacht maakte je eerst het letsel groter, door terugkerend te ketsen. Af en toe te blijven steken, tot je aandacht kreeg. Wat mij ging frustreren, maar ach, je blijft aankloppen. Ondertussen bestrooi ik met geloof de eigen kracht zodat kennis om naar die wonden te luisteren zich openbaart. Het cirkelend hout waaruit je geschapen bent heb ik beter leren kennen. Aanvoelend zijn we in een atypisch ritmische dans terecht gekomen.

Bedankt en tot het volgende invoelend aankloppen, jij boemerang.

Met vriendelijke groet

Het Wederkerend Doel

©Bieke De Bosscher

Helende troebelheid

Wachtend in het bushokje, kijkend door samengesmolten doorzichtig zand. De kerkklokken verspreiden droevige melodieën. De blik wordt ingezoomd. Het bekeken glas is, aanvaard de golfjes glijdende druppels, geen verzet. De weersomstandigheden voelen even triest als de klokken. Het panorama waardoor je kijkt, lijkt het afgespeelde leven vertroebeld weer te geven. Wat is en wat wordt ingevuld door het onvermogen van de hersenen?

Er is geen brandende zon om de druppels verblindend te reflecteren of te drogen. Waardoor druppels ongegeneerd aansluiten bij druppels of terug loskomen. Het is een chaos neer druipend nat, een bewegend kunstwerk. Het overkoepelend beeld geeft een passage van enkele mensen in en uit de kerk weer. Hun gezicht strak. Ingehouden regen, verschijnt in droge ogen. Het is in contrast met het grievend geluid van de klokken en de geur van verfrissende regen. Verwarrend.

Moedig verplaatst het lichaam zich uit de schuilplaats, voelt de druppels op de huid. De losgelaten regen, stroomt langs glazig geworden ogen. Het weemoedige zware gevoel die enkele seconden geleden nog aanwezig was, spoelt langzaam weg. Het zoutige glijd samen met de druppels in de aarde. Tot de bus verschijnt in de verte en er met nieuwe draagkracht opgestapt wordt.

©Bieke De Bosscher

Een oogopslag doorheen het land der pijn

Een traan valt rollend op opengesneden vlees,het zout prikt. Het prikken is niks vergeleken met de worsteling door dagelijkse pijn. Op zijn minst is er gedeeltelijke controle over deze opengesneden pijnprikkel.

Elke dag is een afvragen van hoeveel pijn er komt vergezellen. Tot het je ondragelijk en duidelijk komt aankijken, overheersend in alles wat waargenomen wordt. Tast het de blik in de spiegel aan. Verlangend naar een pijnloos bestaan, lijkt het mijlenver van jezelf te staan.

Een dag verder is weer een dag overwonnen. Een nacht vol slaap en dromen is een zegen, verwelkomd door het uitgeputte lichaam. Ooit was er een tijd waarop er vol energie, zonder pijn is geleefd. Alleen is de herinnering daarvan verbannen. Het is een aanwakkerend ideaalbeeld, onmogelijk geworden in het heden.

Onderzoekend lijkt er een hulpverleners doolhof van ziekenhuizen, dokters en apothekers met elk hun eigen waarheid te bestaan. De hulpvragen klaar en duidelijk, wat is de oorzaak van de pijn? Waar wordt de pijn gevoed? Wordt het beter? Doorheen doodlopende gangen worden nieuwe wegen uitgedacht. Het lichaam als uniek, onderzocht en behandeld.

De uiteindelijke pijn aanvaard en vervloekt. Gaan strijders in gevecht tot de laatste snik in een land waar enkel doorzetters overleven. Wat ze offeren op het slagveld, zal je als toeschouwer nooit in een volledig beeld kunnen gieten. 

©Bieke De Bosscher

Opengesneden zelf liefde

Afgesloten van de eigenliefde, stolde mijn bloed.

Toen ik de moed vond, sneed mijn trillende hand doorheen de gestolde korst. Nu blijf ik in zelf liefde, bloeden. Bloeden zal ik in verschillende kleuren en vormen. Als je zegt mij niet meer te herkennen, ben ik alleen maar opgelucht. Want dan liet ik jou mijn grillig, breed kleurenpalet zien. Eerlijk zal ikzelf wellicht nooit het volledige palet aan schakeringen en kleur onderscheiden. Toch wil ik je niet alleen de veilige kleuren, waarbij het gevoel vanzelfsprekend en vervaagd is laten aanschouwen.

Niet de verwachte kant, de kant die niet meer verbaasd en saai wordt. Praktisch sterft in routines. Waar het leven uit is verdwenen, een leven met sleur waarbij elke dag lijkt te overleven. In de plaats wil ik dagen die leven, bruisen op de grillen van het bestaan. Ga maar op avontuurlijke zoektocht, ik wil ook verbaasd worden.

Iedereen rondom me denkt dat ik gek aan het worden ben. Maar het kan me niet meer schelen wat ze zeggen, denken. Terug in liefde getuimeld met mijn unieke grootsheid, behorend aan het heelal. Doe ik mijn best om hun galmende woorden niet te horen. Zodat ik niet in twijfel verval en de korst weer laat stollen. Maar in de openheid van het stromen leerde ik om te blijven luisteren. Want wie weet leer ik mezelf door jouw lippen nog beter kennen.

Oh, ik verlang naar een gebalanceerd pulseren van de bloedbanen. Waar al mijn emoties verwelkomd worden. Zonder schuld en verwijt van mezelf en de menigte. Waar ik gewoon mens mag zijn in dit groots geheel van leven en dood.   

Want je bent een wonder en gewoontjes op hetzelfde moment.

Ik hou van je, mijn kleurig bloedend hart.

©Bieke De Bosscher

Nietsvermoedende zonnestralen

Je leven lijkt gevierd te worden met de opkomende zon, zo helder blauw. In stilte hoopte ik dat de zonnestralen je huid weer warmte zouden geven. Je kaken weer een gloeiende schijn. Maar het is geen sprookje, waardoor iets je die warme levendige gloed kan schenken.

Het krioelen die doorheen je wemelde, lijkt verder samengesmolten met alles om je heen. Het lichaam in stilte achtergelaten. In het bewandelen van je leven doorleefde het lichaam de 4 seizoenen van tijd tot tijd. Nu is het lichaam aangekomen aan een laatste eindeloze, stille, lege winter van rust.  

Alsof het leven met ons lacht, stralen de opkomende zonnestraaltjes over je gezicht. Doorheen het glasraam. Je ogen zijn toe, je hartslag pulseert niet meer door de aderen. Niet meer zoals alle andere dagen in herinnering, waar zonnestralen je levendig gezicht in zachte schaduw streelden.

©Bieke De Bosscher