Kvraag het maar…

‘T is te zeggen, zetten we er een punt achter? Heeft cupido zich vergist en is in abracadabra de liefde weg?

Of zullen we het wijs door de ogen van de shaman bekijken? Liefde doorheen meerdere kleurschakeringen aanvaarden?

De weegschaal van het leven kan doorslaan en voor blinde vlekken zorgen.

Kan de schaduw der liefde zomaar als een filter geswiped worden in een ander verhaal?

Of blijft de essentie hetzelfde?
©BiekeDeBosscher

LIEVE HEERS beestje

Het eitje barstte open. De larve ontvouwde zich niet wetend in een kever met rood en zwart pantser. Het beestje kroop over het groene blad. Zonder te beseffen dat het een naam met gewichtige contradicties droeg.

Kan een machtsbeestje met liefde heersen? Kan een liefdesbeestje met macht heersen? Is versmelting mogelijk?
Laat mij maar utopisch dromen over een balans die de pantser van het beestje zo mooi weergeeft. De versmelting van twee kleuren die samenwerken met gezamenlijke verantwoordelijkheid. Waar rood niet meer of minder is dan zwart.

©BiekeDeBosscher

Handleidinge?

Deze kje benk nt gekomn vo de lieve vrede. Tis tid vo te verluchten. En joat tka snijden tka kwetsn. Jon beeld van mi es nie wie dak benne. Kvoelde jo weireld en kpaste mi an. Ke die handleidingn overgepakt. Omdatk loyaal wouwe zin, vo liefde te kunn vindn. 

Nu ziek in dak ezwo min eign liefde nie kunne vindn. Kebt get me mi in te oudn vo de lieve vrede. Gaj verskietn mss wel, tis de te vele opgekropte energie die wil ontsnapn. Alvast min excuses, ma kant nie langer opkropn. En tzo wel ke destructief kun wordn. Al zegn ze daj zelf de keuze et vo de energie om te zetn in positief of negatief. 

Ma wuk es positief en wuk es negatief, vragek mi ton af. Zit de weireld wel ezo in mekaar? Wie weet is da wok een deel va jon handleidingne dak overpakte. Eignlik weetk da al nie. Jo wereld es in jon gedachtn gevormd, min weireld in min gedachtn. 

En toch ebkt gevoel daw al me mekaar verbondn zin. Dus ak nu kieze vo mezelf kiezek eignlijk wok vo jo. Al weetk nie of gie da wok ezo kunt ziene. Miskien es oeze bronne wel tzelfste ma uite we et in een andere materie. 

Kun we were keern na oeze oer toale voe oeszelvn beter te leren ken? Dat ku confronteren goak nie ontken. Kzi up zoek na mi eign handleidinge. Kpeise nie vo fanatiek te zoekn, juste genoeg ga wok wel goane.

©Bieke De Bosscher

Vrouwelijke genegenheid

Wil je me verstoppen voor de wachtende wereld? In de warme veiligheid, zoals een ongeboren kind in de baarmoeder. Want nu voel ik enkel steken in de warmte van haar cellen. Iemand was binnengedrongen in de verlegen beveiliging van het leven. De veiligheid doorheen manipulatie weggevallen. Gebruikt, gekleineerd, ongevoelig geworden. Verwoestende patronen doorgegeven via genen.

Teruggeschroefd naar een dorre woestijn vol ongemakkelijke droogte. Vraagt mijn zenuwstelsel doorheen het rondsnuffelen in de nacht om genezing. Omarm de pijn en veranker het nieuwe. Laat angst maar ontsnappen door de kieren van de ademende cel.

Vrouwelijkheid besta maar in je hoogtes en laagtes. Blaas levenslucht door de innerlijke balans van vrouwelijk en mannelijk. Vrij en veilig in de diepten van het lichaam die je geschonken is. Koester de kracht van de vrouw gelegen in het centrum van veilige genegenheid, de baarmoeder.

©Bieke De Bosscher

Minnaar

Kom maar dicht, streel mijn huid. Speel met mijn haar. Niemand komt dichter op mijn blote huid dan jij. 

Neemt mijn gedachten mee in vervoering. Je omsluit mijn lichaam, zoals niemand anders mag op dit moment. 

Het briesje in mijn nek, laat de rillingen op mijn huid ontstaan. Je admenstocht veranderd mijn kaken in een blozende speelsheid.

Liefste wind, prikkel me alsjeblieft. Draag me mee op je onzichtbare liefkozing.

©Bieke De Bosscher

Getraumatiseerd lichaam doorheen tijd

Dag persoon verleden. Ik dacht je niet te kennen. Toch was je aanwezigheid subtiel merkbaar voor wie je wilde waarnemen. Al kan ik je niet echt aanraken. Je genen liggen verankerd in mijn bestaan. Zonder jou geen mij. 

Ik voel angst, frustratie, schuld, pijn, verdriet,… Wat maakte je wellicht traumatische gebeurtenissen mee. Ik voel de beschadiging van de genen nog steeds in het lichaam drijven. Ze lieten onbedoeld het getraumatiseerde lichaam wedergeboren worden in onveiligheid. 

Tijd om het gen in veilige wedergeboorte te verankeren. Ik zal je huizen en loslaten. Schuld mag oplossen en vreugde mag wederkomen. 

Welkom persoon verleden, je mag genezen en vergeven. Tijd om als een dolfijn mee te deinen in de golven, veilig en vrij.

©Bieke De Bosscher

Verbonden in niet weten

Ik ken je niet, ik weet niet wat je doormaakt. Ondanks alles voel ik een zelfde zoektocht naar verbondenheid. Laat ons samen de brug oversteken tussen leven en dood.

Ik hoopte krachtig ouder te worden, maar worstel met de vaagheid in de chaos. Gebukt onder constante angst van het niet weten. Als onverschrokken mensen spelen met de lengte van de weg. Tikt de de tijd tussen ons verder, het leven gaat door. 

Kwetsbaar.

©Bieke De Bosscher

Veranderende schatkaart

Dag lichaam, mijn aarde in vluchtige tijden.

Bloedbanen ruisen.Pulseren in een nieuwsgierig ritme. Ga ik op zoek als een piraat naar de schat in je verborgen.

Je ontcijferen is een boeiende uitdaging. Wanneer ik je ontcijferd lijk te hebben, open je nieuwe wegen. 

De diepte in verleden, de toekomst dromend. Hoofdzakelijk luisteren naar nu.

©Bieke De Bosscher